Bebek model bulmak zor. Ürünün hakkını veren görseli bulmak daha zor.

KURUCU / ÖZER SÖNMEZAY

İşin kumaşını bilen biri kurdu.

Çekim takvimini bazen model değil, bebek belirler. Normal; henüz takvim daveti okuyamıyor. Özer, sahada gördüğü bu sıkışmayı grafik, bilişim ve programlama geçmişiyle birlikte düşünmeye başladı.

Birlikte çalıştığı markalar canlı model çekimlerine yönelirken çocuk modeli bulmak, çekim günü ayarlamak ve bütçeyi denkleştirmek kolay değildi. Gün geldiğinde bebek yorulabiliyor, ağlayabiliyor ya da poz vermek istemeyebiliyordu; bu da işin doğal bir parçasıydı. Ürün hazırken onu tanıtacak fotoğraf ve video bekleyebiliyordu.

Bir koleksiyon için tek bir güzel kare de yetmiyordu. Ön ve arka görünüm, renk seçenekleri ve küçük aksesuarlar yan yana durduğunda hâlâ aynı ürünü anlatmalıydı. Katalogdaki sade kadrajla kampanyadaki hikâyeli sahne birbirini tamamlamalı; kumaşın, kalıbın ve markanın emeği ikisinde de görünmeliydi.

Özer farklı AI görsel araçlarını denedi. Gerçekçi bir model yetmiyordu: kumaş dokusu, nakış, aksesuar ve renk varyantları da ürüne sadık kalmalıydı. Bir renk düzgün çıkarken diğeri bambaşka bir parçaya dönüşebiliyordu. Bu deneyimler, ürünü önce tanıyan ve sonucu tekstil gözüyle değerlendiren Simoon akışının çıkış noktası oldu.